இங்கே யாரைக் குற்றம் சொல்வது...? முகமது அப்னாஸின் துயரமான முடிவு

 Vijith Kumar

வீட்டினரை பயமுறுத்துவதற்காக செய்த நடிப்பு விபரீதமானது; ஆறாம் வகுப்பு மாணவனுக்கு சோகமான முடிவு

கேரளா வேங்கரா, கண்ணமங்கலத்தில் கயிற்றைக் கட்டி தூக்கில் தொங்குவது போல் நடித்துக்கொண்டிருந்தபோது, கயிறு கழுத்தில் சிக்கி ஆறாம் வகுப்பு மாணவன் முகமது அஃப்னாஸ் (11) உயிரிழந்தார்.

16-09-2026 | புதன்கிழமை

குழந்தைகளை நாம் எங்கே இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்?

இப்படிப்பட்ட செய்திகளைப் பதிவு செய்ய வேண்டிய நிலை வரும்போது, மனம் மிகவும் வேதனைப்படுகிறது.

வீட்டினரை பயமுறுத்துவதற்காக செய்த ஒரு சிறிய நடிப்பு… ஒரு நொடிப் பொழுதின் கவனக்குறைவு… இறுதியில் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையையே சிதைத்துவிட்ட துயரம்.

இங்கே யாரைக் குற்றம் சொல்வது?

மொபைல் போனையா?

சமூக வலைதளங்களையா?

குழந்தைகளை வளர்க்கும் முறையையா?

பெற்றோரையா?

ஆசிரியர்களையா?

அல்லது, குழந்தைகளின் உலகத்திற்குள் சென்று அவர்களுடன் நேரம் செலவிடக்கூட முடியாத அளவுக்கு நம்மை ஆக்கிரமித்திருக்கும் இந்த பரபரப்பான வாழ்க்கை முறையையா?

எல்லாவற்றையும் கைப்பற்ற வேண்டும் என்ற ஓட்டத்தில் நாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

பணம், வேலை, சமூக வலைதளங்கள், ரீல்ஸ், லைக்குகள், ஷேர்கள்

இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, நம் வீட்டில் இருக்கும் குழந்தையின் மனதில் என்ன ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள நாம் எவ்வளவு நேரத்தை ஒதுக்குகிறோம்?

ஒரு காலத்தில் குழந்தைகளின் தவறுகளைத் திருத்த ஆசிரியர்களின் கையில் இருந்த அந்தப் பிரம்பைக் கூட நாம் அகற்றிவிட்டோம்.

அது நல்லதா, கெட்டதா என்ற விவாதத்திற்கு அப்பால், இன்று அதற்குப் பதிலாக குழந்தைகளுடன் பேசுவதற்கான நேரத்தைக்கூட நாம் இழந்துவிட்டோமா என்பதுதான் கேள்வி.

குழந்தைகளுக்குத் தண்டனைக்கு முன்பாக தேவைப்படுவது கவனம்.

கட்டுப்பாட்டுக்கு முன்பாக, அவர்களிடம் பேசுவதற்கு ஒருவர் தேவை.

அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதற்கு முன்பாக, அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கத் தயாராக இருக்கும் ஒரு மனம் தேவை.

ஒரு குழந்தை ஏதாவது தவறு செய்தால்,

“ஏன் அப்படி செய்தாய்?” என்று கேட்பதற்கு முன்பாக,

“உனக்கு என்ன நடந்தது?” என்று கேட்க நம்மால் முடிய வேண்டும்.

இன்று முதல் ஒரு சிறிய முடிவு எடுப்போம். 

தினமும் சிறிது நேரமாவது மொபைல் போனை ஒதுக்கிவைத்து, நம் குழந்தையின் அருகில் அமருவோம்.

அவர்களிடம் கேட்போம்:

“இன்று பள்ளியில் என்னென்ன நடந்தது?”

“யாராவது உன்னை வருத்தப்படுத்தினார்களா?”

“இன்று உனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்த விஷயம் என்ன?”

“உனக்கு ஏதாவது பயமோ, கவலையோ இருக்கிறதா?”

அவர்கள் பேசும்போது இடையில் குறுக்கிடாமல் கேட்போம்.

உடனடியாக குற்றம் சாட்டாமல், அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வோம்.

ஏனென்றால், ஒரு குழந்தை தனது பிரச்சினையைச் சொல்ல முதலில் செல்ல வேண்டிய இடம் மொபைல் போனோ, சமூக வலைதளமோ அல்ல.

அது அவர்களின் சொந்த வீடும், பெற்றோர்களும்தான்.

குழந்தைகளிடம் தினமும் பேசுவோம்.

அவர்களைக் கேட்போம்.

அவர்களின் உலகத்தில் சிறிது நேரமாவது நாமும் வாழ்வோம்.

நாளை ஒரு துயரமான சம்பவம் நடந்த பிறகு,

“இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருந்தால்…”

என்று கண்ணீருடன் சொல்ல வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க, இன்று முதலே நம் குழந்தையின் அருகில் செல்வோம்.

ஒரு உரையாடல்… சில நேரங்களில் ஒரு வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடும். ❤️