இளம் பெண்ணின் பதிவு, கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கிறது.
எங்களுடையது ஒரு காதல் திருமணம். திருமணத்திற்குப் பிறகு, மற்ற பெண்களைப் போலவே ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்து தாயாக வேண்டும் என்பதுதான் எனது மிகப்பெரிய ஆசையாக இருந்தது.
திருமணமான சில மாதங்களிலேயே நான் கர்ப்பமானேன். நானும் என் கணவரும் அளவில்லாத மகிழ்ச்சியில் இருந்தோம். எங்கள் குடும்பத்திற்கு ஒரு புதிய உயிர் வரப்போகிறது என்ற சந்தோஷத்தை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.
ஆனால், 10 வாரங்கள் கடந்த நிலையில் அந்தக் குழந்தையை நாங்கள் இழந்துவிட்டோம். மிகுந்த வேதனையுடன் அந்த இழப்பை நாங்கள் கடந்து வந்தோம். ஆனாலும், ஒரு குழந்தை வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் குறையவில்லை.
சில காலத்திற்குப் பிறகு நான் மீண்டும் கர்ப்பமானேன். ஆனால், அந்தக் குழந்தையையும் நாங்கள் இழந்தோம். அதன் பிறகு நான் கர்ப்பமாக இருப்பதை எனது சொந்த குடும்பத்தினரிடம் கூட சொல்ல பயப்படும் நிலைக்கு சென்றுவிட்டேன். அந்த தொடர் இழப்புகளின் வலியிலிருந்து மனதளவில் மீண்டு வர எனக்கு மூன்று ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டது.
மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் கர்ப்பமானேன். இந்த முறை இரட்டைக் குழந்தைகள்.
ஆனால், 9 வாரங்களில் இரட்டைக் குழந்தைகளில் ஒன்றை இழந்தோம். 26 வாரங்களில் மற்றொரு குழந்தையையும் இழந்துவிட்டோம்.
“இவ்வளவு வலியை நாங்கள் அனுபவிக்க நாங்கள் என்ன தவறு செய்தோம்?” என்று கடவுளிடம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்.
அந்த நேரம் முழுவதும் என் கணவர் எனக்கு உறுதுணையாக இருந்தார். என்னை அணைத்துக்கொண்டு, பாதுகாத்து, மனம் தளராமல் முன்னோக்கிச் செல்ல எனக்கு வலிமையாக இருந்தார்.
மீண்டும் சில காலத்திற்குப் பிறகு நான் கர்ப்பமானேன்.
இந்த முறை நானும் என் கணவரும் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளை வைத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், இறுதியில் அவன் எங்கள் வாழ்க்கைக்குள் வந்துவிட்டான்.
பல ஆண்டுகளாகக் காத்திருந்த அந்தக் குழந்தையை இறுதியாக என் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு அழுதேன். மகிழ்ச்சியில் அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டபோதுகூட, நாங்கள் இழந்த குழந்தைகளின் நினைவுகள் என் மனதை நிறைத்திருந்தன.
இன்று நான் இரண்டு குழந்தைகளின் தாய். ஆனால், நான் சொல்ல விரும்புவது என்னவென்றால், நான் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல, ஆறு குழந்தைகளுக்கும் தாய். எனது ஆறு குழந்தைகளும் என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான். அவர்களில் சிலர் என் கைகளில் வந்து சேரவில்லை என்றாலும், அவர்கள் என் இதயத்தில் என்றென்றும் வாழ்கிறார்கள்.
- Vijith Kumar -

Post a Comment