ஆடையைத் தாண்டி மனிதத்தைப் பார்ப்போம்..!

ஒற்றுமையே பலம்

தமிழர்களும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களும் பல தலைமுறைகளாக இணைந்து வாழ்ந்து வரும் இந்த மண்ணில், எமது உறவுகளையும் ஒற்றுமையையும் பாதுகாப்பது ஒவ்வொருவருடைய பொறுப்பாகும்.

இன்று சில இடங்களில், குறிப்பாக வைத்தியசாலை போன்ற சேவை நிறுவனங்களில், பணியாளர்களின் ஆடை அணியும் முறையைச் சுற்றி எழுப்பப்படும் விவாதங்களைப் பார்க்கும்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது:

ஒருவர் தனது மதத்திற்கும் கலாச்சாரத்திற்கும் ஏற்ப ஒழுக்கமான முறையில் ஆடை அணிவதால், மற்றவருக்கு என்ன பாதிப்பு ஏற்படுகிறது?

ஒரு மனிதர் தமது நம்பிக்கையின்படி ஆடை அணிவது அவருடைய தனிப்பட்ட மற்றும் கலாச்சார வெளிப்பாடாக இருக்கலாம். தலைமுறைகளாக ஒரு சமூகத்தினர் பின்பற்றி வரும் ஆடை அணியும் முறையை, திடீரென மாற்ற வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவதால் நாம் உண்மையில் எதைச் சாதிக்கப் போகிறோம்?

ஒரு பணியாளர் கடமையில் சிறப்பாக செயல்படுகிறார் என்றால், அவர் அணிந்திருக்கும் ஆடையைவிட, அவர் வழங்கும் சேவையையே நாம் முதலில் பார்க்க வேண்டாமா?

ஒரு வைத்தியசாலைக்கு வரும் நோயாளி,

“நீங்கள் எந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவர்?”

“எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர்?”

“எந்த மொழியைப் பேசுகிறீர்கள்?”

என்று கேட்டு சிகிச்சை பெறுவதில்லை.

அவர் தனது நோயுடன் வருகிறார்.

அவருடைய வலியைப் போக்குவதும், நோயைக் கண்டறிந்து சிகிச்சையளிப்பதும், அவரை குணப்படுத்துவதுமே வைத்தியசாலையின் முதன்மையான கடமை.

அப்படியிருக்கையில், நாம் ஏன் ஆடையைப் பற்றியே இவ்வளவு கவலைப்பட வேண்டும்?

வைத்தியசாலைகளில் தீர்க்கப்பட வேண்டிய உண்மையான பிரச்சினைகள் எத்தனையோ உள்ளன.

நேரத்திற்கு சேவை வழங்கப்படாமை,

பணியாளர்கள் கடமையில் இல்லாமை,

நோயாளிகள் நீண்ட நேரம் காத்திருப்பது,

வசதிகள் குறைவு,

மருத்துவ சேவைகளில் ஏற்படும் தாமதங்கள்,

பொறுப்புடன் பணியாற்றாத நிலைகள்…

இவை போன்ற மக்களின் வாழ்க்கையையே நேரடியாக பாதிக்கும் பிரச்சினைகளுக்கு நாம் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டிய நேரத்தில், ஒருவரின் ஒழுக்கமான ஆடை அணியும் முறையைப் பெரிதாக்கி சமூகப் பிரச்சினையாக மாற்றுவது எவ்வளவு பொருத்தமானது?

ஒரு வைத்தியசாலை எந்த ஒரு இனத்திற்கும் சொந்தமானதல்ல.

அது முஸ்லிம் பிரதேசத்தில் அமைந்திருக்கலாம்.

தமிழ் பிரதேசத்தில் அமைந்திருக்கலாம்.

சிங்கள பிரதேசத்தில் அமைந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த வைத்தியசாலை அங்கு வாழும் மக்களுக்கெல்லாம் பொதுவானது.

அங்கு பணியாற்றுபவர்கள் பல இனத்தவர்களாக இருக்கலாம்.

பல மதங்களைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கலாம்.

பல மொழிகளைப் பேசுபவர்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால் கடமைக்குள் நுழைந்தவுடன் அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நோக்கத்துடன் நிற்க வேண்டும்:

“நோயாளியின் நலம்.”

அதுவே ஒரு வைத்தியசாலையின் உண்மையான அடையாளம்.

சிலர் தொடர்ந்து எதிர்மறையான விடயங்களைத் தேடி, சிறிய பிரச்சினைகளைக் கூட பெரிதாக்கி பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களின் எண்ணங்களை ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் எண்ணங்களாக நாம் கருதக்கூடாது.

ஏனெனில் பெரும்பாலான மக்கள் அமைதியை விரும்புகிறார்கள்.

பெரும்பாலான மக்கள் நல்லுறவை விரும்புகிறார்கள்.

பெரும்பாலான மக்கள் தங்கள் கடமையைச் செய்து, தங்கள் குடும்பத்துடன் அமைதியாக வாழ விரும்புகிறார்கள்.

சிறிய எண்ணிக்கையிலான எதிர்மறை குரல்கள், பெரும்பான்மையான மக்களின் நல்லிணக்கத்தை நிர்ணயிக்கக் கூடாது.

தமிழரும் முஸ்லிமும் அயலவர்கள் மட்டுமல்ல.

பல இடங்களில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உறவினர்களாகவும், நண்பர்களாகவும், சக பணியாளர்களாகவும், அன்பான அயலவர்களாகவும் வாழ்கிறார்கள்.

ஒருவரின் பள்ளிவாசலுக்கு அருகில் மற்றொருவரின் வீடு இருக்கலாம்.

ஒருவரின் வீட்டில் நடைபெறும் மகிழ்ச்சியில் மற்றொருவர் கலந்து கொள்ளலாம்.

ஒருவரின் துயரத்தில் மற்றொருவர் தோள் கொடுக்கலாம்.

இவ்வளவு நெருக்கமாக வாழும் சமூகங்களுக்கிடையில், சிறிய விடயங்களை பெரிதாக்கி புதிய விரிசல்களை உருவாக்க வேண்டுமா?

நாம் கடந்த காலத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்:

பிரிவினையை உருவாக்குவது மிகவும் எளிது.

ஒற்றுமையை உருவாக்குவது மிகவும் கடினம்.

அதனால், ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்டுள்ள நல்லுறவுகளை பாதுகாப்போம்.

ஆடையைப் பார்த்து மனிதனை மதிப்பிடாமல்,

அவருடைய பணியைப் பார்ப்போம்.

மொழியைப் பார்த்து மனிதனைப் பிரிக்காமல்,

அவருடைய மனிதநேயத்தைப் பார்ப்போம்.

மதத்தைப் பார்த்து தூரம் செல்லாமல்,

அவருடைய நல்ல உள்ளத்தைப் பார்ப்போம்.

வைத்தியசாலையில் ஒருவருடைய ஆடை எப்படியிருந்தாலும்,

அவருடைய கடமை நேர்மையாக இருக்கிறதா?

நோயாளிக்கு உரிய சேவை கிடைக்கிறதா?

மக்களின் உயிரும் நலமும் பாதுகாக்கப்படுகிறதா?

இதுதான் நாம் கேட்க வேண்டிய உண்மையான கேள்விகள்.

ஆடை மனிதனைப் பிரிக்க வேண்டாம்.

மதம் மனிதனைப் பிரிக்க வேண்டாம்.

மொழி மனிதனைப் பிரிக்க வேண்டாம்.

நாம் அனைவரும் ஒரே மண்ணில் வாழ்கிறோம்.

ஒரே காற்றை சுவாசிக்கிறோம்.

ஒரே வைத்தியசாலைகளில் சிகிச்சை பெறுகிறோம்.

ஒரே சமூகத்தின் எதிர்காலத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்.

எனவே, தயவுசெய்து சிறிய விடயங்களைப் பெரிதாக்கி, மக்களுக்கிடையில் விரிசல்களை ஏற்படுத்தும் எண்ணங்களைத் தவிர்ப்போம்.

தமிழரும் முஸ்லிம்களும் இணைந்து வாழும் இந்த மண்ணில்,

நமது வேறுபாடுகள் அழகாக இருக்கட்டும்;

நமது ஒற்றுமை அதைவிட அழகாக இருக்கட்டும்.

ஆடையைத் தாண்டி மனிதத்தைப் பார்ப்போம்.

மதத்தைத் தாண்டி மனிதநேயத்தைப் பார்ப்போம்.

பிரிவினையைத் தாண்டி ஒற்றுமையைத் தேர்ந்தெடுப்போம்.

வைத்தியசாலை சேவைக்கான இடம்;

பிரிவினைக்கான இடமல்ல.

அங்கு பார்க்கப்பட வேண்டியது ஆடையல்ல —

நோயாளியின் கண்ணீரும், அவருக்குத் தேவையான சிகிச்சையும்தான்.”

Zanuz Kariapper

11.08.2026